على عليه السلام و زهراى مرضيه عليها السلام با اين اقدام خود نوعى مبارزه ، منفى را با حاكميت غاصب شروع كردند . البته بايد توجه داشت كه در اين مبارزه نقش اصلى با حضرت فاطمه عليها السلام بود زيرا هر چند امير مؤمنان عليه السلام نيز از بيعت با ابابكر سرباز زد و تا جايى كه امكان داشت مقاومت كرد ، ولى با توجه به‌شرايطى كه داشت و سفارشى كه از جانب رسول خدا صلى الله عليه و آله به صبر شده بود نمىتوانست از همهء توان خود استفاده نمايد . و لازم‌بود نقش اصلى مبارزه جهت جلوگيرى از بيعت‌را صديقهء طاهره عهده‌دار باشد . در حقيقت رسالت تاريخى فاطمه عليها السلام نيز از آن زمان آغاز شد . زيرا پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فاطمه عليها السلام را به‌عنوان ملاك و معيار حق و باطل معرفى كرده و رضايت او را رضايت خويش‌و غضب زهرا عليها السلام را غضب خود خوانده‌بود . كه خشنودى و غضب رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز رضايت و غضب خداست . فاطمه عليها السلام در هر جناحى كه قرار مىگرفت ، حقانيت آن گروه ثابت مىشد و ناخشنودى و ايستادگى در مقابل هر دسته‌اى ، باطل بودن آن عده را ثابت مىكرد . از اين رو مخالفت آن حضرت با خلافت ابوبكر و عدم بيعت با او بلكه ممانعت و جلوگيرى از بيعت على عليه السلام با خليفه ضربهء سختى بر حكومت غاصب وارد مىساخت . در اين بخش جريان بيعت خواهى غاصبان ، مقاومت على عليه السلام و مبارزهء حضرت زهرا عليها السلام را بطور اختصار ذكر مىكنيم . على و اهل‌بيت عليهم السلام مشغول غسل پيامبر صلى الله عليه و آله بودند كه فرصت‌طلبان در سقيفه تشكيل جلسه دادند و با تردستى تمام در غياب اهل بيت رسول خدا صلى الله عليه و آله عليرغم سفارشهاى مكرر آن حضرت ، ابوبكر را به‌عنوان خليفه